برای نیازهای وب‌سایت‌های کوچک و متوسط با ترافیک پایدار مناسب است.
وب‌سایت‌های میزبانی‌شده روی VPS ممکن است تحت تأثیر عملکرد یکدیگر قرار گیرند، اما در سرورهای ابری چنین محدودیتی از نظر منابع وجود ندارد.
سرورهای ابری در زمان نوسانات ترافیکی، نسبت به VPS عملکرد بسیار کارآمدتری ارائه می‌دهند.
سرورهای ابری انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به VPS فراهم می‌کنند.
VPS برای وب‌سایت‌هایی که به فضای ذخیره‌سازی بالا و نرخ آپ‌تایم بسیار زیاد نیاز دارند، توان رقابت با سرورهای ابری را ندارد.

VDS که مخفف «سرور اختصاصی مجازی» است، نوعی سرور مجازی می‌باشد که منابع سخت‌افزاری سرور به بخش‌های مختلف تقسیم می‌شوند. سرورهای ابری در مقایسه با VDS که منابع به‌صورت محدود به کاربران اختصاص داده می‌شود، منابع بیشتری ارائه می‌دهند.
از دست رفتن داده‌ها که در سرورهای ابری احتمال بسیار کمی دارد، به دلیل ساختار مستقل و تکی VDS می‌تواند یک ریسک احتمالی باشد.
سرور ابری حتی در صورت از کار افتادن یکی از سرورها، به کمک سایر سرورها دسترسی بدون وقفه را حفظ می‌کند؛ اما VDS برای وب‌سایت‌هایی که به نرخ آپ‌تایم بالا نیاز دارند، گزینه مناسبی نیست.

سرور اختصاصی (Dedicated Server) نوعی راهکار میزبانی است که در آن یک کاربر به‌طور کامل مالک یک سرور فیزیکی می‌شود و می‌تواند یک یا چند وب‌سایت، یا یک وب‌سایت بزرگ را روی آن میزبانی کند.

سرورهای اختصاصی گزینه‌ای مناسب برای پایگاه‌های داده با عملکرد بالا و نرم‌افزارهایی هستند که به پردازش حجم زیادی از داده و مصرف بالای RAM نیاز دارند. با این حال، به دلیل ساختار مستقل، این سرورها از نظر دسترسی بدون وقفه و مقیاس‌پذیری منابع، توان رقابت با سرورهای ابری را ندارند.

هزینه سرورهای اختصاصی نسبت به سرورهای ابری بالاتر است.

از سوی دیگر، در صورت پیکربندی صحیح، سرورهای اختصاصی از نظر جلوگیری از نشت اطلاعات و امنیت داده‌ها می‌توانند نسبت به سرورهای ابری مزیت بیشتری داشته باشند.